سلام عزیزان. میخوام از شما بپرسم حالا که ما مسلمان ترین انسانهای کره زمین هستیم و ناب ترین مذهب رو داریم آیا بهترین انسانها هم هستیم؟ پس چرا انسانیت در وجودمان فوران نمیکند و وجدان و اصول اخلاقی را زیر پا میگذاریم؟ و نتیجه اش اینست که همه میبینید و میدانید. کاش میشد بجای اینهمه ظاهر فریبی طوری رفتار کنیم که خدا و خلق خدا از ما خشنود باشند. در جزیره آرزوها ریختن زباله در خیابانها ممنوع است! حق کشی ممنوع است. احترام به شخصیت انسانها را در تمام کوچه پس کوچه های آن میتوان لمس کرد و یاری رساندن به همنوع آرزوی هر شهروندی است. عشق در آن حکومت میکند. از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر       یادگاری که در این گنبد دوار بماند. ما ایرانیهای مسلمان تر از همه دنیا! میپنداریم از همه به خدا نزدیکتریم ولی ....

حسین ! از تو چه بگویم که جان در هیبت اندیشه ات مانده است و غم غربت سنگینت دل را آتش زده است...شهادت تو یک طرف و غربت اندیشه ات یک طرف...ماجرای ظلم و بی آبرویی یک طرف و خیانت سکوت یک طرف...گویا درد در درد گره خورده است و عاشورا نقطه عطف تمام دردهای بشر شده است... سکوت میکنم و به تلخی این سکوت میگریم...بر خود میگریم و بر بی نصیبی خود...بر خود میگریم و بر بی همتی که به کوتاهی و بی ثمری علفهای هرز بیابان است...بر خود زار میزنم که تو رفتی و مرا از تو نصیبی نماند... سیه پوش میشوم...اما تو ای حسین بر ما گریه کن ...بر مرده های متحرکی که حیات در میانشان ناآشناترین چیز است...بر بازندگانی که به حقارت و بندگی برای غیر خدا عادت کرده اند و از بدبختی و بی چیزی خویش غافلند...در سوگ ما باید نشست و در غم ایمان های مرداب شده و از دست رفته ما باید گریبان درید...تو پیروز شدی و ما باختیم قافیه عشق را...

آقایان و خانمها!                                                                                                       خیابانهای جزیره آرزوها بدون دود و گرد و غبار است. بیایید کمی در آن قدم بزنیم !

قرن ما روزگار مرگ انسانیت است    من که از پژمردن یک شاخه گل    از نگاه ساکت یک کودک بیمار    از فغان یک قناری در قفس    از غم یک مرد در زنجیر  --حتی قاتلی بر دار--  اشک در چشمان و بغضم در گلواست    وندرین ایام زهرم در پیاله اشک و خونم در سبوست    مرگ او را از کجا باور کنم    مرگ او را از کجا باور کنم؟    صحبت از پژمردن یک برگ نیست    وای! جنگل را بیابان می کنند!     دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند!    هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا    آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند!    صحبت از پژمردن یک برگ نیست    فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست    فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست    فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست!    در کویری سوت و کور    در میان مردمی با این مصیبتها صبور    صحبت از مرگ محبت مرگ عشق    گفتگو از مرگ انسانیت است!              ** گفتگو از مرگ انسانیت است **            

بیایید در جزیره آرزوها انسانیت داشته باشیم : از همان روزی که دست حضرت قابیل   گشت   آلوده به خون حضرت هابیل   از همان روزی که فرزندان آدم   زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید   آدمیت مرد   گرچه آدم زنده بود!   از همان روزی که یوسف را برادرها در چاه انداختند   از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند   آدمیت مرده بود!   بعد دنیا هی پراز آدم شد و این آسیاب   گشت و گشت   قرنها از مرگ آدم هم گذشت ای دریغ   آدمیت برنگشت.

حالا به نظر شما چگونه میتوان ایران را به جزیره آرزوها تبدیل کرد؟